ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/۱ : توسط : میثم

                                    به نام خدای عشق

         نشستم  نگام به ليوان آب روی ميز  ياد اون دختر کوچولو توی

   تلويزيون افتادم که می گفت : << خيلی سخته که آب باشی و نتونی

   سيراب کنی >> چقدر قشنگ و چقدر سوزناک.

            آب می لرزيد انگار داشت گريه می کرد.

            همش با خودم فکر می کنم که اشياء و وسايل بی جان زندگی

    هم می تونن قسمت داشته باشند اونا هم می تونن افتخار کنن به

    خودشون   فکر کنيد.....

             برای مثال يه خودکار هم می تونه تو دست بزرگترين نويسننده

     دنيا و هم می تونه تو دست کسی باشه که فقط دروغ می نويسه

     خيلی سخته برای خودکار.

              يا فرشی که می تونه تو مسجد باشه يا هديه بشه به يک يتيم

     که خيلی تنهاست زير پای آدمای پر غرور و متکبر بيفته که هرگز زير

     پاشونو نگاه نمی کنن چقدر غصه می خوره و ...    بازم فکر کنيد....

        ولی برای آب خيلی سخته که نتونه سيراب کنه

            به خودم امدم به ليوان آب نگاه کردم پر شده بود ورش داشتم

      و تا آخرش خوردم  شور بود يه لحظه عمق غم و غصه آب در قلبم 

      نقش بست ........

                                      يا حسين

                                                                       يا حق