ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۱٤ : توسط : میثم

                         به نام تنها تنهاي عالم

      همه رفتن كسي دور وبرم نيست               

                                          چنين بي كس شدن در باورم نيست

       اگه اين آخرا بي عاقبت بود

                                         به جز افسوس هوايي به سرم نيست

       همه رفتن كسي با ما نموندش

                                         كسي خط دل مارا نخوندش

        همه رفتن ولي اين دل ما را

                                          همون كه فكر نمي كرديم شكوندش


 
 
ساعت ٩:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٤/٧ : توسط : میثم

               به نام خدای بزرگ ومهربون وتنها...

          در گذر رهگذری چه شبها بی ستاره سر کردم چه بناها با عشق ساختم چه دربدری ها کشيدم در افق های دور وچه صادقانه انتظار کشيدم ولی...

             هرگز نيامد...

             شايد کلبه رويايی ما کلبه نبود يا برای معشوق اندازه نبود شايد هم اصلا در عشق ما معشوقی نبود.

 


 
 
ساعت ۱٠:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۱ : توسط : میثم

      به نام خداوند آفريننده تمام روياهاي جهان

           وبه نام او كه خودش هدايت مي كند تو را به سوي آن روياها.

يه پنجره باز يه پنجره براي پرواز و براي رفتن به اوج آسمونهاي بلند با تكيه به اين جمله از كتاب كيمياگر آقاي پائولو كوئيلو كه ميگه:

«وقتي كه تو واقعا چيزي را مي خواهي همه جهان همدست مي شود تا بتواني آن را بدست بياوري»

وچيزهايي در مورد افسانه(رويا)شخصي كه هر آدم يا موجودي يك افسانه شخصي داره وبايد بدنبالش بره.

واقعا يه پنجرست، نه يه پنجره باز به سمت رويا شما اينطور فكر نميكنيد.

از شما مي خوام كه كتاب كيمياگر  را حتما مطالعه كنيد، من كتاب زياد نخونده ام ولي به جرات ميتونم بگم كه اين كتاب زيباترين رمان دنياست